تبلیغات
مجله اینترنتی [رادیکال دو] - رمضان؛ ماه خودسازی
 
مجله اینترنتی [رادیکال دو]
کامپیوتر و اینترنت،علم و فناوری،فرهنگ و هنر،طنز و سرگرمی،دین و مذهب
                                                        
درباره وبلاگ

گالری عکس،عمومی و متفرقه،دانستنیها،نجوم،پزشکی،زمین،الکترونیک،ابتکارات،اختراعات،اخبار علمی،اخبار وبلاگ،زندگی نامه دانشمندان معروف،زندگی نامه شاعران و نویسندگان معروف،سخنان بزرگان،شعر،رمان،داستان کوتاه،ضرب المثل،جامعه و سیاست،اسلام،مسحیت،حدیث،پیامبران الهی،مقام معظم رهبری،ماه مبارک رمضان،امام خمینی،نماز،دفاع مقدس،قرآن،امام زمان،زندگی نامه چهارده معصوم،طنز،اس ام اس عاشقانه،اس ام اس های مناسبتی،عاشقانه،عشق،اس ام اس سرکاری و طنز،جوک و لطیفه،اخبار موبایل،ترفند موبایل،دیگر گوشی ها،سامسونگ،ال جی،سونی اریکسون،نوکیا،

مدیر وبلاگ : ارشمیدس
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما درباره ی وبلاگ رادیکال دو











آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
سه شنبه 19 مرداد 1389 :: نویسنده : ارشمیدس

استاد سید محمد جواد مُهری

خودسازی از خودشناسی آغاز می‏شود. نخست باید خود را شناخت تا بتوان خود را ساخت؛ چرا كه با خودشناسی، خداشناسی تحقّق می‏یابد و اگر خدا را شناختیم، خود را ساخته‏ایم.

در آغاز باید دید چرا پدید آمده‏ایم؟ و هدف از پیدایش و خلقت ما چیست؟ خداوند در قرآن كریم تصریح كرده‏است كه: «و ما خلقت الجنّ و الإنس إلاّ لیعبدون؛ من جن و انس را نیافریدم، جز برای این كه عبادت كنند».

در تفاسیر زیادی «لیعبدون» به معنای «لیعرفون» آمده‏است؛ یعنی هدف از خلقت شناخت است و گرنه عبادت فقط نماز و روزه و در سجاده نشستن و خدا را نیایش كردن نیست. نماز و روزه و ...، شعبه‏ای از عبادت است كه شاید از عبادت اجتماعی اهمیتش كم‏تر باشد، زیرا در آن جا انسان فقط به خود می‏اندیشد، و عبادت در معنای گسترده‏تر با دیگران و به دیگران اندیشیدن است.

عبادت، دردشناسی و دردزدایی است. عبادت، در جمع زیستن و برای جمع زیستن است.

این كه عبادت بیش‏تر به صورت جمعی مطرح می‏شود و بر مسجد و جمعه و جماعت تأكید می‏شود، برای این است كه شناخت انسان به خویش منحصر نشود و به دیگران نیز سرایت كند. ما آفریده نشده‏ایم كه تنها گلیم خود را از آب بیرون بكشیم بلكه باید در متن قرار بگیریم نه در حاشیه. در جمع زندگی كنیم نه در دیر. به فكر چاره‏جویی از دیگران باشیم نه تنها چاره‏جویی از خویشتن.

به هرحال، بحث ما درباره شناخت نیست كه بحثی است طولانی و از آن می‏گذریم. اما آن‏چه گفتنی است، این است كه انسان چگونه باید خود را بسازد و چگونه باید خود را آماده كند تا انسانی الهی گردد؛ تا قابلیت خلیفة اللّه شدن پیدا كند.

خودسازی به این است كه منش خود را به گونه‏ای تغییر دهیم كه پروردگار می‏خواهد، و به عبارت دیگر: اگر هم طبیعت ما مایل به تكبر و خودخواهی است، باید نفس خویشتن را چنان ریاضت دهیم كه از فراز كبر و نخوت فرودآید و به تواضع و فروتنی گراید.

اگر طبیعت ما، به بخل تمایل بیش‏تری دارد، چون این صفت مورد نكوهش خداوند و تمام پیامبران و اولیا و خردمندان می‏باشد، پس باید از آن دست برداشت و سخاوت‏مند شد. خلاصه باید صفات سلبیه (منفی) را از قلب زدود، چنان كه صفات ثبوتیه را چون جامه‏ای تمیز و زیبا در بر كرد.

باید قلب را از آن چه در نظر مولا و پروردگارمان ناخوشایند و مكروه است، پاك كرد و باید تمام اعضا و جوارح را در راه رضایش به كار گرفت.

خویشتن را باید با حلم و بردباری عادت داد كه درجه و مقام آدمی را والا كند و در میان مردم مایه شرف و عزت باشد و با نیكان و بزرگان هم صحبت شود و از هرچه مایه پستی و تن‏پروری و تنبلی است دور سازد و آن چه كه انسان را به خدایش نزدیك و مقرب می‏كند، به آن سوی سوق دهد و عاقبت خیر و نیك فرجامی، ثمره و نتیجه‏اش باشد.

باید به عفّت و پاكدامنی روی آورد و از آن‏چه مایه نفرت و خجلت باشد و شخصیّت انسان را لكّه‏دار و ننگ بار سازد، دوری جست.

باید صبر را پیشه خود ساخت تا به یقین و رضا برسد و تسلیم در برابر اوامر حق باشد و تنگناها و محنت‏ها و رنج‏ها و سختی‏ها و تنگدستی‏ها و رویدادهای تلخ روزگار، او را از پای درنیاورد.

باید به سوی تكامل عقل و روح گام برداشت و با تكیه بر دو بال تقوا و عمل، به اوج عزّت و عظمت و خداخواهی رسید.

باید در مقابل لذّات زودگذر دنیایی به سلاح تقوا، ورع، پارسایی و زهد مسلح شد تا رستگار شویم و به بهشت رضوان نایل آییم كه: «و رضوانٌ من الله اكبر».

باید آن چنان بر خویشتن مسلّط بود و نفس سركش را مهار كرد كه نه مدح و درود دیگران و نه فحش و ناسزای آنها در روحیه فولادین و باصلابتش تأثیر گذارد.

باید خود نگهدار بود از آن‏چه نارضایتی حق در بردارد، نه آن‏چه خویشتن بخواهد یا نخواهد كه در برابر امر مولا خودی نیست كه مطرح باشد.

باید از شرّ و بدی و رذایل اخلاقی و عادت‏های ناپسند و منش‏های زشت و كارهای قبیح، دور شد چنان‏كه به خیرخواهی و راست‏گویی و امانت و فضیلت و اخلاق نیكو و خصال پسندیده، متخلّق شد.

باید به فكر امروز و فردای خود بود و برای فردا كه دیرهم نیست آماده شد و برای جهان جاویدان و ابدی، توشه برداشت.

باید با استقامت و پایداری، نه از حوادث و رویدادهای تلخ ترسید و نه از ملامت ملامت كنندگان و سرزنش نادانان، خم به ابرو آورد، بلكه فقط خدا را در نظر داشت و راه خدا را دنبال كرد و پیوسته از او خواست كه توفیق هدایت در صراط مستقیمش به وی بخشد: «إهدنا الصّراط المستقیم».

باید محبّت، دوستی، همكاری، غم‏خواری، ایثار، گذشت، بخشش و نرمش را جای‏گزین نفرت، خشم، كینه، خودپسندی، خودمحوری، آز و تندخویی نمود.

باید از زندگی دیگران عبرت گرفت، نه خود عبرت دیگران شد.

و ده‏ها باید و نباید در این جا خودنمایی می‏كند كه اگر انسان به فطرت و سرشت

خویش بنگرد، به آنها پی خواهدبرد، و ماه رمضان، هنگام آن است كه انسان را متوجه خویشتن كند و فطرت خفته‏اش را بیدار سازد و از راه تفكر و اندیشیدن ـ كه برترین عبادت است ـ او را به خودسازی وادارد.

برادران ! خواهران !

ماه خدا فرا رسیده است؛ جا دارد كه بیش‏ترین استفاده را از آن بنماییم. نگذارید ساعتی، بلكه لحظه‏ای از این ماه مبارك به هدر رود. در این ماه سرنوشت یك ساله، بلكه سرنوشت تمام عمر تعیین می‏شود. هشیار باشیم، مبادا ساعتی بی‏انگیزه، بی‏توجّه و بی‏هدف بگذرد و از عیدی و جایزه الهی در روز عید فطرـ خدای نخواسته‏ـ بی‏بهره و محروم بمانیم كه هیچ زیانی از آن سخت‏تر و زیان‏بارتر نیست!

در روایت آمده است كه رسول خداـ صلی‏اللّه علیه و آله و سلم‏ـ قبل از ماه رمضان خطبه‏ای خواند و در آن خطبه فرمود:

«ای مردم! جبرئیل به دیدار من آمد و گفت: یا محمد! هركه نام تو را بشنود و بر تو صلوات نفرستد، از رحمت خدا دور باشد. یا محمد! هر كه ماه رمضان را دریابد و مورد مغفرت و آمرزش پروردگار قرار نگیرد و از دنیا برود، خداوند او را از رحمتش دور خواهد كرد. ای پیامبر آمین بگو. من هم آمین گفتم».1

در این ماه خودسازی درهای بهشت بر روی مؤمنان گشوده می‏شود و درهای جهنم بسته می‏شود، نباید كاری كرد كه در اثر آن كار، درهای بهشت بر رویمان بسته و درهای دوزخ گشوده شود.

در این ماه پربركت ـ چنان كه از روایات استفاده می شود ـ بهشت را زینت می‏دهند و پاداش كارهای خیر و عبادت ها و راز و نیازها دوبرابر می‏گردد.

رسول خداـ صلی الله علیه و آله وسلم ـ فرمود:

«شهر رمضان شهراللّه عزو جل و هو شهر یضاعف اللّه فیه الحسنات و یمحو فیه السیئات، و هو شهر البركة، و هو شهرالإنابة، و هو شهر التوبة، و هو شهرالمغفرة، و هو شهرالعتق من النّار و الفوز بالجنّة.

ألا فاجتنبوا فیه كلّ حرام و اكثروا فیه من تلاوة القرآن و سلوا فیه حوائجكم و اشتغلوا فیه بذكر ربّكم و لا یكوننّ شهر رمضان عندكم كغیره من الشهور فان له عنداللّه حرمة و فضلاً علی سائر الشهور، و لایكوننّ شهر رمضان، یوم صومكم كیوم فطركم».2

ماه رمضان، ماه خدای ـ عزوجل ـ است كه در آن پاداش كارهای نیك دوبرابر می‏شود و گناهان زدوده می‏شود.

ماه رمضان، ماه بركت و افزایش است.

ماه رمضان، ماه بازگشت و انابه است.

ماه رمضان، ماه توبه است.

ماه رمضان، ماه آمرزش گناهان و مغفرت است.

ماه رمضان، ماه آزادی و رهایی از جهنم و دست‏یابی به بهشت است.

پس ای مردم! در ماه رمضان از هر كار بد و حرامی دوری كنید و در آن بسیار قرآن بخوانید و تمام اوقاتش را به یاد و ذكر پروردگارتان مشغول شوید. مبادا ماه رمضان نزد شما مانند دیگر ماه‏ها باشد، چرا كه بر دیگر ماه‏ها حرمت و برتری دارد.

حضرت امیرالموًمنین ـ علیه‏السلام ـ می‏فرماید:

«علیكم فی شهر رمضان بكثرة الإستغفار والدّعاء، فأما الدّعاء فیدفع البلاء عنكم و اما الإستغفار فتُمحی به ذنوبكم؛3

بر شما باد، در ماه رمضان، به بسیار دعاكردن و استغفارنمودن چرا كه دعا بلا را از شما دور می‏سازد و استغفار، گناهانتان را می‏زداید».

به‏هر حال، ماه رمضان ماه خودسازی است و كم‏ترین خودسازی به این است كه انسان خودی را برای خویشتن نشناسد و خدا را مالك خود بداند كه اگر چنین بود، خدا را خواهد شناخت و حق عبودیت پروردگار را ادا خواهد كرد و از هر چه رنگ ضد خدایی دارد، دور خواهد شد. خودسازی و جداشدن از تعلّقات و هواهای نفسانی، منشأ تمام كمالات و ملكات و فضائل انسانی است و اگر كسی توانست خود را از تعلقات مادی برهاند، و به ظواهر زودگذر دنیا بی‏اعتنا باشد، بی‏گمان به خدا توجه خواهدكرد و به سوی تكامل روانه خواهد شد و این بالاترین پیروزی و سرفرازی انسان است. خدا می‏داند تمام مفاسد جهان و ظلم‏ها و تعدّی‏ها و تجاوزها و گردن كشی‏ها در اثر خودبینی و هواپرستی است، لذا در قرآن كریم همواره تزكیه و تربیت مقدّم بر تعلیم وآموزش ذكرشده‏است و خودسازی؛ یعنی تزكیه نفس و ماه‏رمضان ـ به حق ـ ماه تزكیه و تطهیر نفس است.

پس بیایید باهم در این ماه بزرگ آهنگ تقرب به خدا را بجوییم تا در درگاهش ره یابیم و در روز رستاخیز سفید روی گردیم.

در پایان فرازی زیبا از نیایش‏های امام سجاد ـ سلام‏اللّه علیه‏ـ را یادآور می‏شویم، باشد كه صحیفه سجادیه همواره الگوی ما در زندگی باشد:

«أللهمّ و أنت جعلت من صفایا تلك الوظائف، و خصائص تلك الفروض شهر رمضان، الّذی اختصصته من سائر الشهور و تخیرته من جمیع الأزمنة و الدّهور، و آثرته علی كلّ أوقات السنة بما أنزلت فیه من القرآن والنور و ضاعفت فیه من الایمان، و فرضت فیه من الصّیام، و رغّبت فیه من القیام، و أجللت فیه من لیلة القدر التی هی خیر من ألف شهر، ثمّ آثرتنا به علی سائر الأمم واصطفیتنا بفضله دون اهل الملل، فصمنا بأمرك نهاره، و قمنا بعونك لیله، متعرضین بصیامه و قیامه لما عرضتنا له من رحمتك و نسبتنا الیه من مثوبتك و أنت الملی بما رغب فیه الیك، الجواد بما سئلت من فضلك القریب الی من حاول قربك؛4

خداوندا! از كارهای برگزیده و واجبات ویژه، ماه رمضان را قرار دادی؛ ماهی كه آن را از میان دیگر ماه‏ها برگزیدی، و از میان تمام زمان‏ها و روزگاران، آن را انتخاب نمودی، و بر جمیع اوقات سال برتریش بخشیدی و انتخاب آن به دلیل قرآن و نوری است كه در آن ماه فرو فرستادی، و ایمان را در آن دو برابر ساختی و روزه‏اش را واجب و شب زنده‏داری را برای عبادت در آن ترغیب فرمودی و شب قدر را كه از هزار شب برتر است در آن عظمت بخشیدی و گرامی داشتی، سپس ما را به وسیله آن ماه بر تمام امتها برگزیدی و به سبب فضیلتش ما را ـ نه دیگر پیروان ادیان راـ برتری بخشیدی، پس به فرمان تو روزش را روزه می‏داریم و به یاری تو شبش را به عبادت می‏پردازیم، در حالی كه با صیام و قیامش، خویش را مشمول دعوتی كه ما را در معرض آن قرارداده‏ای، می‏سازیم، و آن را سبب دریافت پاداش تو می‏سازیم و تو برآن چه از درگاهت درخواست شود، توانایی و به آن چه كه از فضل و احسانت مسألت گردد بخشاینده‏ای و به كسی كه آهنگ تقرّب به تو جوید نزدیكی».

آخرین سخن این كه رسیدن این ماه سراسر خیر و بركت را به محضر مبارك ولیّ الله الاعظم روحی و أرواح العالمین لتراب مقدمه الفداء، و محضر مقام معظّم رهبری و علمای بزرگ و تمام اقشار ملت شریف و سرفراز ایران اسلامی و عموم شیعیان جهان تبریك و تهنیت می‏گوئیم و امیدواریم خداوند ما را توفیق عبادت خصوصا در این ماه مبارك بخشد و مستوجب مغفرت و آمرزش درگاهش قرار دهد.

_____________________________________________________________________________
1 ) المقنعه، ص 308

2 ) فضائل الاشهر الثلاثة، ص95

3 ) وسائل الشیعة، ج7، ص220

4 ) دعای 45، صحیفه سجادیه





نوع مطلب : ماه مبارک رمضان، 
برچسب ها : ماه رمضان، ماه مبارک رمضان، خدا، رضون، ماه رمضون، رمضان؛ ماه خودسازی، ماه خودسازی،